Aleksander Bardini porzucił reżyserowanie

Aleksander Bardini własnymi słowami opisał szerzące się do dzisiaj zjawisko w teatrze, które spowodowało, że porzucił reżyserowanie.

Pod koniec lat 70 tych zeszłego stulecia, Aleksander Bardini porzucił reżyserowanie w teatrze. Oto dlaczego to zrobił:

 

Aleksander Bardini porzucił reżyserowanie

 

 

Dlaczego Aleksander Bardini porzucił reżyserowanie

“Ja żyłem przekonaniem o służebności teatru w stosunku do autora i swojego czasu. A dzisiaj słabo liczą się przedstawienia, w których reżyser nie przetelegrafuje gawiedzi, że jest mądrzejszy od autora. Jest to część szerszego procesu, w którym widzimy raczej walkę na opakowania niż na towary. Procesu, w którym użytecznym skądinąd futerałom przewróciło się w głowie w stosunku do skrzypiec. Tak to widzę i nie umiałbym zmienić mego stanowiska…”

https://culture.pl/pl/tworca/aleksander-bardini

Trzeba jednakowoż pamiętać, że był to koniec lat 70 tych, a obecnie kult reżyserów i dramaturgów besserwisserów, którzy nie cofają się przed poprawianiem nawet samego Szekspira. Ba! Co ja mówię! Nie wahają się nawet przed dopisywaniem mu własnych (oczywiście o wiele lepszych) kwestii i wątków.

Ciekaw jestem, jak zareagowałby mistrz Bardini na to zjawisko. Pewnie przewraca się w grobie.

Ale cicho sza! Lepiej o tym nie mówić głośno, bo można się przecież narazić tym boskim luminarzom teatru polskiego, którzy ze szczytów swoich zadufanych w sobie Olimpów zniekształcają i rujnują obraz i tak już zmaltretowanego i wyniszczonego przez nich polskiego teatru rodem ze “spółdzielni teatralnej”.

Amen.

 

 

Aleksander Bardini

Aleksander Bardini (ur. 17 listopada 1913 w Łodzi, zm. 30 lipca 1995 w Warszawie) – polski aktorreżyser teatralny i filmowy oraz pedagog.

Życiorys

Urodził się w Łodzi w rodzinie żydowskiej jako syn Józefa Bardyniego i Marii z domu Grad. Jego ojciec był z zawodu kucharzem i w 1913 r. prowadził wraz z żoną jadłodajnię na parterze domu w którym mieszkali, Zielonej 6 (w okresie międzywojennym – Legionów). Według księgi adresowej m. Łodzi, 1937-1939 Józef Bardyni lokal ten określił jako „restauracja”. Budynek położony obok popularnego w Łodzi „Zielonego Rynku” (ob. Plac Norberta Barlickiego) zapewniał restauracji Bardynich stałą i dobrą rentowność.

Jako nastolatek występował w kwartecie smyczkowym (skrzypce) oraz w awangardowym kabarecie „Ararat”, wystawiającym spektakle w jidysz. W latach 1932–1939 studiował aktorstwo i reżyserię w Państwowym Instytucie Teatralnym w Warszawie. Jego nauczycielami byli Leon Schiller i Aleksander Zelwerowicz.

Przed II wojną światową występował w Teatrze Polskim w Warszawie. Obie okupacje: sowiecką i niemiecką spędził we Lwowie. Od września 1939 do czerwca 1941 pracował jako aktor i reżyser w Polskim Teatrze Dramatycznym we Lwowie. Po zajęciu miasta przez wojska niemieckie został przesiedlony do lwowskiego getta. Po ucieczce na aryjską stronę ukrywał się w prywatnym mieszkaniu. Pracę w teatrze wznowił po ponownym zajęciu Lwowa przez wojska radzieckie w lipcu 1944. W 1945 przeniósł się ze lwowskim zespołem do Katowic. Zrealizował tam swoje pierwsze większe przedstawienia, m.in. Dom otwarty Michała Bałuckiego. Po pogromie kieleckim w 1946 wyemigrował z Polski.

9 sierpnia 1945 roku we Lwowie urodziła się jego córka Malina. Jego żoną była Julia Aftanasow.

Po powrocie do kraju w 1950 nawiązał współpracę z warszawskimi teatrami: Wielkim i Polskim. Zrealizował Intrygę i miłość Fryderyka Schillera i Balladynę Juliusza Słowackiego. Ważnym wydarzeniem stała się jego wystawiona w 1955 inscenizacja Dziadów Adama Mickiewicza. W tym okresie rozpoczął współpracę z telewizją, obejmując 1 grudnia 1956 stanowisko naczelnego reżysera programu TVP.

W latach 1958–1960 dyrektor Teatru Ateneum. Był wieloletnim pracownikiem w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie (od 1953 profesor). W latach 70. prowadził popularne programy telewizyjne dla estradowców-amatorów w bloku programowym Studio 2. Nauczał na wydziale dramatycznym Uniwersytetu w Georgii i w Szkole Muzyczno-Dramatycznej w Sztokholmie.

Po siedmiu sezonach pracy w Teatrze Polskim został kierownikiem artystycznym Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi. Był dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Ateneum w Warszawie. Współpracował z Teatrem Współczesnym w Warszawie. Od połowy lat 60. gościnnie reżyserował przedstawienia w Teatrze Starym w Krakowie.

Pod koniec lat 70. zrezygnował z reżyserii i zajęć ze studentami. Był członkiem Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego ITI i jurorem na wrocławskimPrzeglądzie Piosenki Aktorskiej.

Wśród spektakli, które reżyserował, na uwagę zasługują: BalladynaHenryk IVSen nocy letniejTangoStara kobieta wysiaduje oraz spektakle telewizyjne – Profesja pani WarrenTrzy siostry. Zrealizował też dzieła operowe m.in. Borysa GodunowaOtellaHalkęStraszny dwór. Grali u niego m.in. Andrzej ŁapickiHenryk BorowskiBronisław PawlikMarek WalczewskiPiotr FronczewskiWładysław KowalskiEwa ZiętekKrystyna JandaJoanna Szczepkowska.

Bardini stworzył wiele kreacji aktorskich. Za najbardziej znaczące krytycy uważają rolę Peachuma w Operze za trzy grosze i Giri w Karierze Artura Ui. Widzowie zapamiętali go z ról filmowych m.in. w Sprawie GorgonowejKrajobrazie po bitwieSpirali i Dekalogu.

Pojawiał się w filmach (m.in. u Andrzeja WajdyKrzysztofa ZanussiegoKrzysztofa Kieślowskiego) i reżyserował przedstawienia telewizyjne. Zajął się także kształceniem młodzieży na przyszłych aktorów i reżyserów m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej i Teatralnej w Łodzi.

W 1994 obchodził jubileusz 60-lecia pracy artystycznej i zarazem 80. urodzin. Był członkiem Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce. Zmarł w Warszawie. Jest pochowany w katakumbach na Starych Powązkach.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Aleksander_Bardini


#teatr