Pizza ziemniaczana

Pizza ziemniaczana to mój absolutnie autorski przepis dla tych, którzy lubią ziemniaki pure z mięsnym sosem i ciągnącym się żółtym serem. Pychota!!!

 

Pizza ziemniaczanaSam przepis jest banalnie prosty w przygotowaniu i tę pizzę rodem z polskich pyrów robi się w okamgnieniu.

Można ją przygotowywać w różnych wariantach smakowych.

Ja podaję wam podstawowy – mięsny, ale jeżeli macie ochotę na bardziej włoskie smaki, wystarczy dodać do farszu puszkę krojonych pomidorów, albo przecier pomidorowy.

Polecam także używania świeżych ziół –  ta pizza doskonale komponuje się ze świeżym tymiankiem, świeżym majerankiem, albo świeżym oregano, ale wybór dodatków zależy tylko i wyłącznie od waszego gustu i tego na co w danej chwili macie ochotę.

 

PIZZA ZIEMNIACZANA (4 osoby)

500 g mielonej chudej wołowiny

1 duża cebula

1 buljonetka wołowa

1 łyżka stołowa mąki pszennej

200 ml wody

tyle ząbków czosnku ile lubicie

oliwa do smażenia

sól, pieprz do smaku

 

Na spód:

500 g gotowanych ziemniaków

odrobina mleka

sól, pieprz

250 g sera typu morski do zapiekania.

 

  1. Pizza ziemniaczana 2Pokrójcie cebulę na drobną kostkę i zeszklijcie ją na oliwie.
  2. Dodajcie mieloną wołowinę, sól, pieprz i wyciśnięty czosnek.
  3. Smażcie aż mięso się usmaży, dodajcie trochę wody, buljonetkę i zagęśćcie wszystko łyżką mąki rozprowadzonej w wodzie.
  4. W międzyczasie ugotujcie ziemniaki i kiedy będą już gotowe ubijcie je na zwartą masę.
  5. Wyłóżcie spód talerza warstwą ziemniaczanego pure, polejcie je sosem i posypcie startym żółtym serem.
  6. wstawcie do mikroweli na kilka minut, aż ser się roztopi.

Wasza pizza ziemniaczana jest gotowa!

SMACZNEGO!!!

 

Pizza 

Pizza – potrawa kuchni włoskiej, obecnie szeroko rozpowszechniona na całym świecie. W wersji podstawowej jest to płaski placek z wytrawnego ciasta makaronowego, znacznie później zaczęto także używać ciasta drożdżowego (focaccia), posmarowany sosempomidorowym, posypany tartym serem mozzarella i ziołami, pieczony w bardzo mocno nagrzanym piecu. Pizzę podaje się na gorąco, lecz rozpowszechnione jest jedzenie jej również na zimno.

Tradycyjnym miejscem spożywania pizzy są pizzerie, lokale gastronomiczne specjalizujące się w przyrządzaniu i serwowaniu pizzy.

Historia

Przypuszcza się, że potrawę w rodzaju pizzy podawali już starożytni Grecy. Były to płaskie chleby posmarowane oliwą,czosnkiem, posypane ziołami. Z Grecji (ok. 500 p.n.e.) trafiły do starożytnego Rzymu. Po sprowadzeniu do Europy pomidorów, w XVII-wiecznym Neapolu do pizzy zaczęto nieodłącznie stosować sos pomidorowy.

Pierwsza współczesna pizza miała powstać w 1889, kiedy to Neapol odwiedziła królowa Włoch Małgorzata Sabaudzka wraz z mężem (Margherita i Umberto di Savoia). Tamtejszy piekarz, niejaki Raffaele Esposito, przygotował na jej cześć specjalną potrawę – pizzę, w której podstawowymi składnikami były: pomidory, ser mozzarella i bazylia, reprezentujące narodowe barwy Włoch. Nazwano ją margheritai do dziś jest to nazwa najpopularniejszej i najprostszej wersji pizzy.

Rodzaje pizzy

Istnieje wiele odmian pizzy z licznymi dodatkami. Mogą to być m.in. pieczarki, cebula, pomidory, oliwki, ananas, wędlina, owoce morza, a nawet słodkie owoce i sosy.

  • Pizza neapolitańska (pizza napoletana) – oryginalna pizza neapolitańska jest wytwarzana z lokalnych składników takich jak pomidory San Marzano, które rosną na polach wulkanicznych na południe od Wezuwiusza, i mozzarelli z mleka bawolic (mozzarella di bufala campana), która jest robiona z mleka krów wypasanych na bagnach Kampanii i Lazio w półdzikich warunkach. Zgodnie z zasadami wytwarzania tego gatunku pizzy, mąka musi być typu 0 lub 00 (ewentualnie mieszanką tych dwóch rodzajów), ciasto jest wytwarzane z użyciem neapolitańskich drożdży lub drożdży browarnianych. Aby uzyskać najlepszą jakość, zastosowana mąka powinna być wysoko proteinowa (bardziej nadaje się do tego celu mąka chlebowa niż tortowa). Ciasto powinno być wyrabiane ręcznie lub z użyciem wolnoobrotowego miksera. Gdy ciasto wyrośnie, powinno zostać uformowane tylko rękami, bez użycia wałka lub innych przyrządów mechanicznych. Grubość ciasta nie może przekraczać 3 mm. Pizza musi być pieczona przez 60-90 sekund w temperaturze 485 °C w piecu opalanym drewnem dębowym. Po wypieczeniu powinna być chrupiąca, krucha i aromatyczna. Pizza neapolitańska ma status „gwarancji tradycyjnego specjału” we Włoszech. Status ten ogranicza jej podawanie do trzech wariantów:
    • pizza marinara, która zawiera pomidory, czosnek i oregano oraz oliwę z pierwszego tłoczenia (większość pizzerii w Neapolu dodaje do tego rodzaju również bazylię);
    • pizza Margherita, zawierająca pomidory, plasterki mozzarelli, bazylię oraz oliwę z pierwszego tłoczenia;
    • pizza Margherita extra, która zawiera pomidory, mozzarellę z Campanii (w okrągłych plasterkach), bazylię oraz oliwę z pierwszego tłoczenia.
W 2009 pizza „neapolitańska” została zastrzeżona przez Komisję Europejską jako wyrób tradycyjny z certyfikatem TSG. Pizzę o tej nazwie w całej Unii Europejskiej można będzie teraz wyrabiać tylko według ściśle określonej receptury, tzn. ze specjalnej mąki, soli morskiej, sera mozzarella z mleka bawolego, oraz piekąc na kamiennej płycie w piecu opalanym drewnem.
  • Pizza typu Lazio – dostępna w wielu częściach Włoch jako pizza na wynos o grubości ciasta od 1 do 2 cm (taka pizza jest zazwyczaj pieczona w kuchenkach elektrycznych) oraz jako pizza serwowana w restauracjach (posiada cieńszy placek, wypiekana jest na ogół w piecach opalanych drewnem).
  • Pizza sycylijska – pizza z grubym ciastem o prostokątnym kształcie, podawana z sosem pomidorowym, serem i wybranymi dodatkami.
  • Pizza biała (pizza bianca) – nie zawiera sosu pomidorowego, lecz sos biały, najczęściej na bazie mleka lub pesto. W Rzymie określenie pizza bianca odnosi się do zapieczonego chleba z dodatkiem oliwy z oliwek, soli i sporadycznie z liśćmi rozmarynu.
    https://pl.wikipedia.org/wiki/Pizza

#pizza