Śmiałem się z Teatru Polskiego Gru20

Śmiałem się z Teatru...

Śmiałem się z Teatru Polskiego, czyli Gwóźdź w pochwie to znakomite rozprawienie się z Teatrem Polskim we Wrocławiu za czasów Mieszkowskiego. Chciałem tylko przypomnieć tę recenzję z 2009 roku, kiedy to Teatr Polski we Wrocławiu był najlepszym teatrem w Polsce, bo Fałszywy...

Proces Lupy rozczarowuje Gru12

Proces Lupy rozczaro...

Proces Lupy rozczarowuje – widzowie zamiast próby dogłębnej analizy rzeczywistości, dostają teksty rodem z nagłówków bulwarówek. Metaforę zastępuje cep.     Rozczarowanie “Proces” Franza Kafki w reż. Krystiana Lupy, koprodukcja Nowego Teatru, Teatru...

Zbyt wielkie mniemanie o sobie Lis08

Zbyt wielkie mnieman...

Zbyt wielkie mniemanie o sobie – zespół Teatru Polskiego z czasów Mieszkowskiego ma o sobie zbyt wielkie mniemanie i nie są oni wcale aż tak wyjątkowi, jak im się wydaje. Zawsze twierdziłem, że mit o tym, jakoby zespół Teatru Polskiego we Wrocławiu za czasów Fałszywego...

Niezależny od dyktatu Kultury Niezależnej Wrz09

Niezależny od dyktat...

Niezależny od dyktatu Kultury Niezależnej – marzy mi się taka kultura, w której będę mógł być niezależny. Niezależny od teatru kościółkowego, ale także niezależny od dyktatu jednego jedynie słusznego teatru “spółdzielni teatralnej”. Niezależny od...

Lokalny widz szuka prawdy Sie15

Lokalny widz szuka p...

Lokalny widz szuka prawdy – Małgorzata Bryl pięknie pisze o potrzebach lokalnego widza, że nie potrzbuje on tylko eksperymentu, ale poszukuje prawdy. Lokalny widz szuka prawdy “Wydaje się, że wbrew tezom, iż miejscowa publiczność poszukuje w teatrze tylko lekkiej...