Polska dramaturgia współczesna to dno Mar16

Polska dramaturgia w...

Polska dramaturgia współczesna to dno – o tym, że nowa polska dramaturgia współczesna bierze się wyłącznie z syndromu “braku laku” Jej tak zwana “wybitność” bierze się jedynie z typowego syndromu, że na bezrybiu nawet rak rybą, a tak naprawdę...

Wolność i nienawiść w teatrze Mar13

Wolność i nienawiść ...

Wolność i nienawiść w teatrze – Jacek Kopciński pisze o tym jaką obłudą jest potępianie nienawiści i jednoczesne podżeganie tej samej. Widok z Koziej: Wolność i nienawiść to znakomity artykuł o tym, jak ci, którzy mówili o tym, że to mowa nienawiści...

Nie ma zawodowej krytyki teatralnej Mar09

Nie ma zawodowej kry...

Nie ma zawodowej krytyki teatralnej – to fragment wypowiedzi Tadeusza Bradeckiego, który niezwykle trafnie diagnozuje obecne oblicze teatru w Polsce. Kiedy Tadeusz był jeszcze moim szefem w Teatrze Śląskim, często rozmawialiśmy o tym zjawisku i pamiętam, że Tadeusz kiedyś...

Zwietrzały Umberto Eco Lut10

Zwietrzały Umberto E...

Zwietrzały Umberto Eco – “Imię róży” wg Umberto Eco w reż. Radosława Rychcika w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie to audiobook zagrany na scenie. Wcale nie dziwi, że Łukasz Gazur piszę, że Umberto Eco w wydaniu Rychcika jest zwietrzały i że po spektaklu...

Chaos, bezsens, nuda Lut08

Chaos, bezsens, nuda

Chaos, bezsens, nuda – to znakomita recenzja Temidy Stankiewicz-Podhoreckiej Burzy Pawła Miśkiewicza w Teatrze Narodowym. Temida Stankiewicz-Podhorecka bez pardonu obnaża niepohamowaną pychę reżyserów polegającą na “ulepszaniu” klasyków, co skutkuje spektaklami...