Zły teatr nie dba o formę

Zły teatr nie dba o formę – „Zły teatr usiłuje naśladować życie, imituje je, stara się tylko o prawdopodobieństwo, nie o prawdę, zły teatr nie dba o formę.

Maria Bojarska napisała w swojej książce o Tadeuszu Łomnickim, Król Lear Umiera:
Zły teatr usiłuje naśladować życie, imituje je, stara się tylko o prawdopodobieństwo, nie o prawdę, zły teatr nie dba o formę.”

Zły teatr nie dba o formę

Zły teatr nie dba o formę

Opisywała ona w ten sposób banicję, na jaką został skazany najlepszy polski aktor, Tadeusz Łomnicki, po 89 roku, kiedy to pod pretekstem, że doskonała technika i warsztat aktorski były już przestarzałe, odsuwano od siebie tego wielkiego aktora.

Powód był stary, jak świat: zawiść, zemsta, małość, intryganctwo, pragnienie władzy i pieniędzy, ale ci starzy-nowi dyrektorzy i możnowładcy teatru polskiego zgodnie, jak jeden mąż, zsyłali Łomnickiego, zawsze dążącego do doskonałości aktora, na boczny tor.

A prawda była taka, że oprócz powyższych powodów, był jeszcze jeden – Tadeusz Łomnicki, swoją doskonałością obnażałby słabość ich teatru, który z czasem przekształcił się w zjawisko “nowego teatru”. Tego terminu, pod którym chowała i chowa się zwykła bylejakość, publicystyka, małe żyćko i najzwyklejsza w świecie amatorszczyzna.

Te bełkoczące na scenie aktorzyny, bez ładu i składu, obdarte z formy i warsztatu, przez “reżyserów” bez najmniejszego pojęcia o podstawowym abecadle zawodowym, wypadałyby niezwykle blado na tle aktora, który uczynił doskonałość formy swoją religią.

Dlatego ta ikona polskiego teatru była spychana na margines, dokładnie tak samo, jak dobry, mądry i porządnie zrobiony teatr, był później spychany na ten sam margines przez trzy dziesięciolecia.

Serce Tadeusza Łomnickiego tego nie wytrzymało – pękło na scenie, na tydzień przed premierą Króla Leara w poznańskim Teatrze Nowym.

W pewnym sensie dobrze, że nie musiał oglądać tego, co stało się z polskim teatrze później, gdzie osuwał się on i niestety nadal osuwa w przepaść – kompletnie stracił na jakiejkolwiek ważności i stał się w efekcie tylko narzędziem dającym władzę i kasę kompletnym nieudacznikom.

Wierzę jednak, że teatr sobie z tym poradzi i będzie to tylko przecinek w historii teatru, w której Tadeusz Łomnicki będzie świecił jasno na firmamencie największych teatralnych gwiazd, a wszelakie szkodniki, które spowodowały jego upadek i upadek polskiego teatru w ogóle, wylądują na śmietniku historii.

Amen

Tadeusz Łomnicki

Tadeusz Łomnicki (ur. 18 lipca1927 w Podhajcach, zm. 22 lutego1992 w Poznaniu) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, pedagog oraz założyciel i pierwszy dyrektor warszawskiego Teatru na Woli. Dorobek artystyczny Łomnickiego obejmuje 82 role sceniczne, 51 ról filmowych, 26 ról w spektaklach teatru TV, 12 reżyserii teatralnych. Dwie spośród jego sztuk – „Noe i jego menażeria” i „Kąkol i pszenica” doczekały się realizacji. Uznawany za jednego z najwybitniejszych aktorów w historii polskiej kinematografii.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Tadeusz_%C5%81omnicki


#teatr